Kalamata’s Dreamville IPA

Δεν ήταν από αυτές τις μπύρες που με κέρδισαν από την πρώτη στιγμή — και ίσως τελικά αυτός να είναι ο λόγος που έμεινα μαζί της λίγο παραπάνω.

Ανοίγοντας τη Dreamville IPA, δεν ένιωσα το γνώριμο “χαστούκι” των IPA που γεμίζουν τον χώρο με ένταση – (έτσι κι αλλιώς είναι Session, αντίθετα, ήρθε πιο ήσυχα, με εσπεριδοειδή να κάνουν την αρχή και μια διακριτική τροπική νότα να ακολουθεί, σαν να σε πλησιάζει χωρίς να θέλει να τραβήξει όλη την προσοχή πάνω της. Δεν με εντυπωσίασε — με ηρέμησε.

Στην πρώτη γουλιά περίμενα κάτι πιο έντονο, αλλά αυτό που πήρα ήταν μια απαλότητα σχεδόν απρόσμενη, ένα μαλακό ξεκίνημα που άφησε χώρο σε μια ήπια πικράδα να εμφανιστεί χωρίς να επιβληθεί, οδηγώντας σε ένα καθαρό τελείωμα που δεν κουράζει και δεν σε βαραίνει. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβω, ήρθε η δεύτερη γουλιά. Και μετά η τρίτη.

Δεν προσπαθεί να αποδείξει κάτι, δεν σε προκαλεί, δεν σου ζητάει να την αναλύσεις — απλά σε κρατάει εκεί, σε μια κατάσταση που μοιάζει περισσότερο με συνήθεια παρά με ενθουσιασμό, και ίσως αυτό να είναι το πιο επικίνδυνο χαρακτηριστικό της.

Τη συνδύασα σχεδόν μηχανικά με φαγητό — κάτι τηγανητό, κάτι λιπαρό — και εκεί λειτούργησε ακριβώς όπως έπρεπε, καθαρίζοντας τον ουρανίσκο χωρίς να μπαίνει μπροστά, χωρίς να χαλάει την ισορροπία. Ήταν εκεί, αλλά δεν επέβαλλε την παρουσία της.

Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεν θυμάμαι ακριβώς πότε άδειασε η φιάλη — και αυτό, για μια IPA, λέει περισσότερα απ’ ό,τι θα έλεγε οποιαδήποτε ένταση ή υπερβολή.

Δεν είναι η IPA που θα σε εντυπωσιάσει με την πρώτη γουλιά. Είναι όμως εκείνη που θα τελειώσει πρώτη — και πιθανότατα θα σε κάνει να γνέψεις στον bartender για την επόμενη.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

Η αξιολόγηση βασίζεται στην απόδοση της μπίρας στο δηλωμένο στυλ (Session Hazy IPA) και στη συνολική εμπειρία κατανάλωσης — όχι στο hype ή στο brand.

Ο Ζυθογράφος

Θέλεις να δοκιμάσεις κι εσύ μία; Παρήγγειλε εδώ