Κάθε τόσο πέφτει στα χέρια μου μια μπίρα που με κάνει να ξεχάσω για λίγο τα στυλ, τα IBU και τις βαθμολογίες. Η Zula είναι ακριβώς αυτό.
Διαβάζω την ετικέτα: Sour Ale με μαστίχα και μαχλέπι. Χαμογελάω. Είτε θα λατρέψω αυτό που θα ακολουθήσει είτε θα αναρωτιέμαι ποιος είχε αυτή την ιδέα. Τελικά συνέβη το πρώτο.
Η μαστίχα εμφανίζεται από την πρώτη στιγμή, αλλά όχι όπως ίσως περιμένει κανείς. Είναι φίνα, δροσερή, σχεδόν αέρινη. Το μαχλέπι ακολουθεί πιο διακριτικά, χαρίζοντας ένα γνώριμο άρωμα που μου ξυπνά μνήμες από φούρνους, γιορτές και τσουρέκια που μόλις βγήκαν από τον φούρνο. Κι όμως, τίποτα από όλα αυτά δεν κάνει τη μπίρα να θυμίζει γλυκό.
Η οξύτητα είναι εκεί για να κρατά το ποτήρι ζωντανό. Δροσιστική, κομψή και απόλυτα ελεγχόμενη, χωρίς τις υπερβολές που συναντώ συχνά σε αρκετές sour. Όσο προχωρούν οι γουλιές, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι η Zula δεν βασίζεται στην έκπληξη των υλικών της. Βασίζεται στην ισορροπία.
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι πως αυτή η μπίρα έχει λόγο ύπαρξης. Δεν δημιουργήθηκε απλώς για να γράφει στην ετικέτα «με μαστίχα και μαχλέπι». Είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας της ελληνικής ΚΥΚΑΩ με την τουρκική 3 Kafadar, δύο ζυθοποιείων που πήραν στοιχεία από τις κοινές γεύσεις και τις παραδόσεις των δύο λαών και τα μετέτρεψαν σε κάτι πραγματικά πρωτότυπο.
Θα την έπινα ξανά; Χωρίς δεύτερη σκέψη.
Θα την πρότεινα σε όλους; Όχι. Και αυτό δεν είναι μειονέκτημα. Η Zula ;eχει χαρακτήρα, άποψη και μια γευστική ταυτότητα που είτε θα σε κερδίσει είτε θα σε προβληματίσει. Προσωπικά, μου θύμισε γιατί εξακολουθώ να αγαπώ την craft μπίρα: γιατί ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν να πειραματιστούν και, μερικές φορές, το πετυχαίνουν εντυπωσιακά.
Ο Ζυθογράφος
