Υπάρχει ένα φαινόμενο στην ελληνική σκηνή της craft μπίρας που όλοι ξέρουν, λίγοι λένε και κανείς δεν παραδέχεται: μπίρες που γράφουν “καλύτερη παρτίδα ever” και χαλάνε πριν καν φτάσουν στο μισό της ημερομηνίας λήξης τους. Κι όμως, κάποιοι μικροζυθοποιοί συνεχίζουν να κομπάζουν για την “ποιότητα” και την “τελειομανία” τους, ενώ το προϊόν τους πεθαίνει πάνω στο ράφι.

Για να το πούμε όπως είναι:
Όταν η φρέσκια μπίρα σου αλλοιώνεται πριν την ημερομηνία λήξης, δεν είσαι περήφανος· είσαι επικίνδυνος για τον κλάδο.

Μια craft μπίρα που “στραβώνει” τόσο γρήγορα δεν είναι απλά κακή παρτίδα. Είναι στραβή φιλοσοφία. Είναι το αποτέλεσμα κακής διαδικασίας, ελλιπούς υγιεινής, κακών μεταφορών, απουσίας cold chain, και μιας νοοτροπίας “δεν πειράζει, craft είναι, έτσι είναι η τέχνη”. Η τέχνη όμως δεν μυρίζει μπαγιάτικο τροπικό φρούτο ούτε δίνει πεπτικό πόνο στον πελάτη.

Κι εδώ έρχεται το πραγματικό πρόβλημα:
Ο νεοεισερχόμενος πελάτης δεν έχει άμυνες.
Αγοράζει μια craft μπίρα για πρώτη φορά· ενθουσιασμένος, περίεργος, έτοιμος να πληρώσει 3-5 ευρώ για κάτι καλύτερο. Και πέφτει πάνω σε μια κουρασμένη, αλλοιωμένη, “κουμπώνει το καπάκι και είναι κάπως” μπίρα. Την πίνει. Δεν του αρέσει. Και το συμπέρασμα δεν είναι “αυτή η παρτίδα είχε θέμα”. Είναι:

“Craft μπίρα; Άσε, δοκίμασα μία. Δεν αξίζει.”

Και ο κλάδος χάνει άλλον έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να γίνει σταθερός πελάτης, να γνωρίσει καλές μπίρες, να στηρίξει σοβαρές μικροζυθοποιίες. Αντί γι’ αυτό, τον διώχνουμε εμείς — όχι οι macro.

Το χειρότερο;
Αντί να κοιτάξουν το πρόβλημα, κάποιοι μικροζυθοποιοί βάζουν το γνωστό παραμύθι:
“Εμείς κάνουμε ό,τι καλύτερο — αν χάλασε, φταίει ο μεταφορέας / ο μπακάλης / ο Ερμής / το alignment των πλανητών.”

Φταίει όποιος να ’ναι, εκτός από το ζυθοποιείο.

Αλλά η αλήθεια είναι σκληρή και απλή:
Αν η φρέσκια μπίρα σου δεν αντέχει μέχρι τη λήξη της, δεν έχεις επιτυχία· έχεις αστάθεια, κακή υγιεινή και πρόβλημα στη διαδικασία.

Και ο πελάτης δεν είναι beta tester.
Ούτε το πορτοφόλι του είναι crowdfunding για να μάθεις να κάνεις σωστό canning.

Αν θέλεις να λες ότι παράγεις “την καλύτερη φρέσκια μπίρα”, τότε να μπορεί να σταθεί στο ράφι χωρίς να κουράζεται σαν γιαγιά Μάρω με χαμηλή πίεση. Ειδικά όταν ζητάς premium τιμή.

Και για να μην παρεξηγηθούμε: υπάρχουν απίστευτες ελληνικές μικροζυθοποιίες που κάνουν υποδειγματική δουλειά. Αυτοί πληρώνουν τη νύφη για τους άλλους που δεν μπορούν να κρατήσουν ούτε μια παρτίδα ζωντανή για δύο μήνες.

Η σκηνή της craft μπίρας έχει δυναμική, ταλέντο και προοπτική.
Αλλά για να πάει μπροστά χρειάζεται μια μικρή λεπτομέρεια:

Να σταματήσουμε να χαϊδεύουμε τα αυτιά όσων φτιάχνουν “φρέσκια” μπίρα που χαλάει γρηγορότερα από φρέσκια μαρουλοσαλάτα.

Ντάρθ Ζύθοραν

Η Εκδίκηση των ΖΥΘ
Εβδομαδιαία σκοτεινή στήλη για όσους αντέχουν την αλήθεια στη μπίρα. Σχολιάζει, κρίνει και αποδομεί χωρίς καμία διάθεση να γίνει αρεστή. Κάθε εβδομάδα, ένα νέο χτύπημα.
Υποτάξου στη γεύση.